de realiteit is
te veel
om mij
zelf te zijn
vluchten
in letters
in beelden
in mijzelf
is niet meer
mogelijk
–
heden
zijn gedachten
hard en
niet kapot
te krijgen
ik zet het licht op
een plek die daarvoor
leeg was
de vlam blijft branden
als ik mezelf afwend
en mijn stappen zet
op de hardstenen vloer
naar de zware deuren
die niet vanzelf opengaan
schaduwgesprek
wat ben je aanwezig vandaag
–het is een mooie dag–
waarom dan toch zo zwart
–licht maakt me donker–
en als het donker is
–besta ik niet–
of
-.…..-
alleen
&
onzichtbaar
druppels maken
gaat niet zomaar
o nee
nee
daar gaat een grens aan vooraf
bewusteloze stenen
in een muur met poreuze mortel
die door een mokerslag
uiteenspat
net zoals het water
dat zijn vorm terugkrijgt
nachtschade
amaris dulcis
zingt klee
in de diepte
van de piramide
waar de honingmummie
ligt te wachten
in het donker
totdat hij gered wordt
door de rode nacht
potlood beschrijft papier
lijn die niet bestond
neemt gedachten over
denk na denk na
welke woorden
hoeveel wit
kom erachter
door het grafiet
dat zich laat leiden
zoals ideeën dat niet laten doen
nu was nu
dit moment
is vandaag
niet genoeg
elke tel
die nog komt
is geweest
en
spelden vallen
mijn ogen geel
en paarse vormen
als ik ze open doe
onzin
wat wil ik vergeten
wat wil ik onthouden
als ik mezelf laat zien
ik ga praten
ik blijf stom
als ik mijn ik laat zien
ik zal glimmen
ik zal doven
als ik mijn kant laat zien
ga ik schrijven
de jas
waar de ruimte
voor irreële ideeën
bestond
slechts stof nog
met stenen gevuld
water waar
elke druppel die valt
meteen in scherven
opnieuw een spiegel is
een twee drie stappen
op vergane naden
vormloze grond
die alleen maar neemt
en in zichzelf verdwijnt
lieve heer
–s–
beestje
of mogen we dat niet meer zeggen
tegenwoordig
taal
leidt tot waanzin in de kop
maar
lijden is niet nieuw
zeshoekige herinneringen
tussen haakjes
wachten en dachten eraan
er een punt achter te zetten
-.-
ruimtegebrek
het meisje had een stem
maar wist het zelf niet
dacht dat haar stilte genoeg was
om gehoord te worden
elke dag opnieuw
keek ze naar iedereen
vanachter haar blik
met blauw dat niemand zag
ze groeide niet
een trein in haar hoofd
het enige dat ze hoorde
felle lichten in haar ogen
het enige dat ze zag
ze moest wakker worden
maar bleef toch slapen
bang voor de sterren
die ze misschien zou zien
vrij gesprongen vrij
i
de schouder
te smal voor zorgen
te breed voor een traan
valt net zo hard als
het hart
te groot om voor zichzelf te kloppen
te klein om het voor een ander te doen
ii
op de grond
van as en zaden
naast elkaar
het hart zwijgt
de schouder kijkt
iii
open diepte
losgelaten
het hart heeft een ritme
de schouder een maat
wat te doen
waarom handelen
–waarom tegen je aanliggen–
waarom praten
–waarom zeggen jij bent lief–
als je dat alles al gedacht hebt
is dan toch niet meer dan overbodige luxe
die stiekem geen luxe is
maar zich mooi kan verkopen
40% korting…50% korting
pak maar en u loopt geen risico
pak maar en u hoeft niet te leven
Popularity: 4% [?]
No Comments