ik zet het licht op een plek die daarvoor leeg was de vlam blijft branden als ik mezelf afwend en mijn stappen zet op de hardstenen vloer naar de zware deuren die niet vanzelf opengaan
schaduwgesprek wat ben je aanwezig vandaag –het is een mooie dag– waarom dan toch zo zwart –licht maakt me donker– en als het donker is –besta ik niet– of -.…..- alleen & onzichtbaar
druppels maken gaat niet zomaar o nee nee daar gaat een grens aan vooraf bewusteloze stenen in een muur met poreuze mortel die door een mokerslag uiteenspat net zoals het water dat zijn vorm terugkrijgt
nachtschade amaris dulcis zingt klee in de diepte van de piramide waar de honingmummie ligt te wachten in het donker totdat hij gered wordt door de rode nacht
potlood beschrijft papier lijn die niet bestond neemt gedachten over denk na denk na welke woorden hoeveel wit kom erachter door het grafiet dat zich laat leiden zoals ideeën dat niet laten doen
nu was nu dit moment is vandaag niet genoeg elke tel die nog komt is geweest en spelden vallen mijn ogen geel en paarse vormen als ik ze open doe
onzin wat wil ik vergeten wat wil ik onthouden als ik mezelf laat zien ik ga praten ik blijf stom als ik mijn ik laat zien ik zal glimmen ik zal doven als ik mijn kant laat zien ga ik schrijven
de jas waar de ruimte voor irreële ideeën bestond slechts stof nog met stenen gevuld water waar elke druppel die valt meteen in scherven opnieuw een spiegel is een twee drie stappen op vergane naden vormloze grond die alleen maar neemt en in zichzelf verdwijnt
lieve heer –s– beestje of mogen we dat niet meer zeggen tegenwoordig taal leidt tot waanzin in de kop maar lijden is niet nieuw zeshoekige herinneringen tussen haakjes wachten en dachten eraan er een punt achter te zetten -.-
ruimtegebrek het meisje had een stem maar wist het zelf niet dacht dat haar stilte genoeg was om gehoord te worden elke dag opnieuw keek ze naar iedereen vanachter haar blik met blauw dat niemand zag ze groeide niet een trein in haar hoofd het enige dat ze hoorde felle lichten in haar ogen het enige dat ze zag ze moest wakker worden maar bleef toch slapen bang voor de sterren die ze misschien zou zien
vrij gesprongen vrij i de schouder te smal voor zorgen te breed voor een traan valt net zo hard als het hart te groot om voor zichzelf te kloppen te klein om het voor een ander te doen ii op de grond van as en zaden naast elkaar het hart zwijgt de schouder kijkt iii open diepte losgelaten het hart heeft een ritme de schouder een maat
wat te doen waarom handelen –waarom tegen je aanliggen– waarom praten –waarom zeggen jij bent lief– als je dat alles al gedacht hebt is dan toch niet meer dan overbodige luxe die stiekem geen luxe is maar zich mooi kan verkopen 40% korting…50% korting pak maar en u loopt geen risico pak maar en u hoeft niet te leven
Popularity: 4% [?]
