the other book review

de realiteit is te veel om mij zelf te zijn vluchten in let­ters in beelden in mijzelf is niet meer mogelijk – heden zijn gedachten hard en niet kapot te krijgen

---

ik zet het licht op een plek die daar­voor leeg was de vlam bli­jft bran­den als ik mezelf afwend en mijn stap­pen zet op de hard­ste­nen vloer naar de zware deuren die niet vanzelf open­gaan

---

schaduwge­sprek wat ben je aan­wezig van­daag –het is een mooie dag– waarom dan toch zo zwart –licht maakt me donker– en als het donker is –besta ik niet– of -.…..- alleen & onzicht­baar

---

drup­pels maken gaat niet zomaar o nee nee daar gaat een grens aan vooraf bewusteloze ste­nen in een muur met poreuze mor­tel die door een mok­er­slag uiteenspat net zoals het water dat zijn vorm terugkri­jgt

---

nachtschade amaris dul­cis zingt klee in de diepte van de piramide waar de hon­ing­mum­mie ligt te wachten in het donker tot­dat hij gered wordt door de rode nacht

---

pot­lood beschri­jft papier lijn die niet bestond neemt gedachten over denk na denk na welke woor­den hoeveel wit kom erachter door het grafiet dat zich laat lei­den zoals ideeën dat niet laten doen

---

nu was nu dit moment is van­daag niet genoeg elke tel die nog komt is geweest en spelden vallen mijn ogen geel en paarse vor­men als ik ze open doe

---

onzin wat wil ik ver­geten wat wil ik onthouden als ik mezelf laat zien ik ga praten ik blijf stom als ik mijn ik laat zien ik zal glim­men ik zal doven als ik mijn kant laat zien ga ik schri­jven

---

de jas waar de ruimte voor irreële ideeën bestond slechts stof nog met ste­nen gevuld water waar elke drup­pel die valt meteen in scher­ven opnieuw een spiegel is een twee drie stap­pen op ver­gane naden vorm­loze grond die alleen maar neemt en in zichzelf verd­wi­jnt

---

lieve heer –s– beestje of mogen we dat niet meer zeggen tegen­wo­ordig taal leidt tot waanzin in de kop maar lij­den is niet nieuw zeshoekige herin­ner­in­gen tussen haak­jes wachten en dachten eraan er een punt achter te zetten -.-

---

ruimtege­brek het meisje had een stem maar wist het zelf niet dacht dat haar stilte genoeg was om geho­ord te wor­den elke dag opnieuw keek ze naar iedereen vanachter haar blik met blauw dat nie­mand zag ze groeide niet een trein in haar hoofd het enige dat ze hoorde felle lichten in haar ogen het enige dat ze zag ze moest wakker wor­den maar bleef toch slapen bang voor de ster­ren die ze miss­chien zou zien

---

vrij gespron­gen vrij i de schouder te smal voor zor­gen te breed voor een traan valt net zo hard als het hart te groot om voor zichzelf te klop­pen te klein om het voor een ander te doen ii op de grond van as en zaden naast elkaar het hart zwi­jgt de schouder kijkt iii open diepte los­ge­laten het hart heeft een ritme de schouder een maat

---

wat te doen waarom han­de­len –waarom tegen je aan­liggen– waarom praten –waarom zeggen jij bent lief– als je dat alles al gedacht hebt is dan toch niet meer dan over­bod­ige luxe die stiekem geen luxe is maar zich mooi kan verkopen 40% korting…50% kort­ing pak maar en u loopt geen risico pak maar en u hoeft niet te leven

---

Pop­u­lar­ity: 4% [?]

---

Just imag­ine… Today and tomor­row. Buy them for a penny and let them switch places. Let them play with yes­ter­day. Give them space time to be in real­ity. Let them stay with yes­ter­day. Break their pact with gen­tle­ness and…… let them say no more yes­ter­day.

---

Only hard rain in my head STOP and pic­ture this enor­mous gar­den behind it where only driz­zle can sur­vive.

---

Choco­late stones, melt­ing frogs on top. Paper turkeys, look­ing for recog­ni­tion. No angel in sight.

---

Pop­u­lar­ity: 2% [?]